Oud-leerling aan het woord: Chrisje Clement
Zo en daar ga je dan …. mijn hele leven op zijn kop … maar te spannend voor woorden. Naar de middelbare en het jaar dat ik met mijn moeder verhuisde van Vught naar Den Bosch. Niet zomaar naar Den Bosch maar naar de binnenstad. In een mooi statig oud Koetshuis aan de Zuid-Willemsvaart. Het was enigszins hetzelfde gevoel als mijn nieuwe school, groots en een tikkeltje gedateerd.
Wat een verandering voor een 12-jarige maar hoe veel er ook was veranderd, het voelde meteen als comfortabel net als mijn nieuwe huis.
De weg vinden ging me goed af, maakte veel nieuwe vrienden en kon me goed vinden in de (artistieke) ruimte die we kregen op school.
Zat het eerste jaar dagen te tekenen bij mevrouw Ringens, al was school al afgelopen, kon bij lekker weer heerlijk hangen in de polder en voor het eerst vlinders in mijn buik ervaren. Daarnaast ervaarde ik het ook als een soort thuisbasis. Toen ik mijn neus had gebroken tijdens het hockey en meneer Swinkels vond dat ik echt het proefwerk wiskunde kon maken ondanks wat ik allemaal had gemist doordat ik voor mijn operatie in het ziekenhuis had gelegen. Dat vertrouwen in je was ook iets wat je thuis (hoopt) te krijgen maar wat hier door docenten naar me werd uitgesproken.
Snel kwam ik er ook achter wat er allemaal in de grote stad te halen was, dus na drie jaar op de Havo dacht ik de wijsheid in pacht te hebben en lekker te kunnen freewheelen …. dat liep iets anders dan gepland want op het einde van het schooljaar zou Chrisje niet naar Havo 4 gaan!
Dat je daar je moeder dan een tijdje in vergeet mee te nemen was natuurlijk niet slim. Zij was er namelijk van overtuigd dat haar dochter glansrijk over zou gaan. Dus ging ik snel op zoek naar mijn mentor meneer Kok om te overleggen hoe nu verder, want blijven zitten was geen optie en het jaar nog halen ook niet. Dus kwam de briljante ingeving naar Mavo 4 te gaan, de vakken waar ik voldoende voor stond waren net genoeg om dit te kunnen doen. Zogezegd, zo gedaan, wederom mijn moeder hier niet helemaal in meegenomen, dus tijdens de bestelling van het boekenpakket Mavo was het Koetshuis te klein. Maar ook hier heeft meneer Kok destijds mijn moeder het vertrouwen gegeven dat dit echt de beste keuze was. Dit wel in de wetenschap dat ik daarna de Havo moest gaan doen.
En zo plakte ik er nog drie jaar aan, waar ik mee heb gedaan aan het Artistiek Festival, schoolreizen maakte, in de Laatste Schooldag Commissie (LSD) zat tot tweemaal toe en heel wat feesten en gala’s heb mogen meemaken.
En zo kan ik nu zeggen tegen mijn dochter, die inmiddels haar eindexamen Mavo dit schooljaar gaat doen op het Sint-Janslyceum (ja daar was ik van op de hoogte), geniet van deze fantastische tijd en plak er lekker nog twee jaar aan voor de Havo want dit is de meest onbezorgde tijd van je leven. Waar je alles mag uitvinden, verbazen en ontdekken.
En hoe gaat het dan nu? Na een studententijd in Amsterdam, een studie Communicatie en het behalen van deze studie, was ik weer via wat omzwervingen vrij vlot terug in mijn eigen stad Den Bosch. Waar ik terecht kwam bij Brabants georiënteerde bedrijven zoals Essent, Heineken en Sligro. Allemaal commerciële functies waarbij ik bezig was om het Brabantse, bourgondische gedachtegoed over te brengen. Sinds twee jaar werk ik als Binnenstadsmanager voor mijn eigen stad bij Den Bosch Partners. Een functie waar ik de stad mag vermaken en wel op twee manieren:
- Het leuker maken door Bossche evenementen bij te staan en te organiseren.
- Het anders maken door de stad te helpen met vergroenen en het toevoegen van elementen die het leefbaarder en toegankelijker maken.
Dat doe ik met heel veel trots als Bosschenaar.
Zo is de cirkel toch weer rond, ik kom veel oude bekenden tegen uit mijn tijd van het Sint-Janslyceum waar ik nu mee mag samenwerken, opnieuw leer kennen en me mag verwonderen over al het moois wat er is in Den Bosch.
Chrisje Clement, examenjaar 1996
@Nieuwsbrief 4, december 2025