Een prachtige, zonnige middag eind mei. We zijn van harte welkom in ’s-Hertogenbosch Noord, in de Herven. We hebben een afspraak met oud-collega Alex Peters. We verheugen ons op deze ontmoeting: er zijn veel gespreksonderwerpen. Het zou een bijzonder gesprek worden met een bijzondere man. Docent, coördinator en uiteindelijk als conrector de school in 2013 in een heuse, witte limousine verlaten. Dat kan niet iedereen zeggen!

Ons gesprek begint in Curaçao. We hebben het over eind jaren zeventig. Na het afronden van zijn studie geschiedenis aan de Universiteit van Nijmegen trokken Alex en zijn vrouw Wilma op avontuur naar een paradijselijk eiland. Hij slaagde erin om een baan voor drie jaar als docent geschiedenis te bemachtigen op het Radulphus College in Willemstad. Vol weemoed en emotie kijkt Alex terug op deze tijd. Een heerlijk klimaat, rust en tevredenheid. Zijn oudste zoon werd daar geboren. Een plek om nooit meer te verlaten. Zij hadden daar best nog heel veel langer willen blijven. Zeer recent nog zijn Alex en zijn vrouw nog een keer terug geweest op het eiland. Oude nostalgische plekken, zoals de school, hun huis, hun eigen baai, werden bezocht. Alex constateerde echter dat daar op dit moment sprake is van een totaal veranderde (lees: toeristische) samenleving.

Het contract van Alex liep na drie jaar af. Een hard gelag, waarmee rekening was gehouden. Ze keerden in 1982 terug naar Nederland en moesten wederom een nieuw bestaan opbouwen. Dat viel niet mee in een tijd waarin er een overaanbod was van geschiedenis-docenten. Ze vestigden zich in midden Limburg, in Grevenbicht. Alex kon op het Serviam Lyceum in Sittard terecht voor één jaar. Omdat hij rechtspositioneel bedreigend was voor het zittende personeel vanwege zijn dubbele bevoegdheid voor geschiedenis en economie, moest hij op zoek naar een andere aanstelling. Na een baan op het Sintermeertencollege in Heerlen (wederom voor één jaar) kwam hij uiteindelijk terecht op het Bisschoppelijk College in Roermond als prefect op het internaat voor jongens, aan het hoofd van zo’n 50 à 60 knapen in de puberleeftijd. Daar sta je dan met je universitaire bevoegdheid om les te mogen geven, zelfs in twee vakken: als doctoraal bijvak had hij in Nijmegen ook nog een bevoegdheid voor het vak Economie 1 behaald. Dat bleek geen overbodige luxe. Het leiden van de internaat-jongeren bleek voor Alex geen roeping. Hij refereerde zelf aan een “beperkte handelingsruimte”. Roermond bleek een korte actieperiode.

En zo kwam in 1985 ’s-Hertogenbosch in beeld. Hij kende vanuit zijn studietijd nog een aantal jaargenoten, die hij betrok bij het zoeken naar een vaste onderwijsbaan in Nederland. Het liefst natuurlijk als docent geschiedenis, maar dat was bijna onmogelijk. Op het Sint-Janslyceum was toentertijd een vacature Economie 1. Alex solliciteerde en mocht op gesprek komen bij rector Jan van Haperen, conrector Francis Verhees en docent Frans Sips. Het zou een succesvolle start zijn van een verbintenis van bijna 30 jaar SJL. Het viel allemaal niet mee in het begin: hij geeft aan dat het heel hard werken was om het vak Economie 1 goed in de vingers te krijgen. Hij had een volledige baan. Slechts 1 jaar werd hij min of meer gedwongen om 10 uur geschiedenis te geven in VWO-4. Laat nou net in dat jaar de inspecteur op bezoek komen in zijn les. Overigens met vlag en wimpel geslaagd. Zijn loopbaan op het SJL verliep voorspoedig. Hij had het naar zijn zin en kijkt terug op een heel fijne tijd.

Rond 1995 kwam er een vacature in de directie van de school wegens het vertrek van Francis Verhees. Alex solliciteerde naar die functie. Een zware portefeuille met veel verschillende deeltaken: financiën, onderhoud en de renovatie en verbouwing van de school (uit 1962) en de externe contacten daarover met de gemeente en Ons Middelbaar Onderwijs in Tilburg. En daarnaast nog de leiding over het Onderwijs Ondersteunend Personeel. Alex werd benoemd als interne kandidaat boven diverse externe sollicitanten. Hij had wel een bloedhekel aan de ellenlange vergaderingen met ambtenaren van de gemeente ’s-Hertogenbosch en ook het overleg met OMO in Tilburg stond niet hoog op zijn verlanglijstje. Hij miste het dagelijkse contact met zijn leerlingen in de lessen. Gelukkig wordt hij nog steeds herkend door oud- leerlingen.

Mooie herinneringen? Jazeker. Alex koestert zijn deelname aan de musical ‘Lekkerbeetje’ en de geanimeerde diploma-uitreikingen van de Havo-afdeling in samenwerking met Jan van Peer. Hij herinnert zich ook nog een eenmalige deelname aan het Artistiek festival (een duet met Ad Wolfs). Zingen was een van zijn grote passies. Alex kon goed organiseren. Wij herinneren ons nog zijn tomeloze inzet voor het project E.J.P. (Europees Jeugd Parlement), later omgedoopt tot M.E.P. (Model European Parliament). Een uitgelezen project voor serieuze, gemotiveerde leerlingen om de mores en handelingen van het Europees Parlement na te bootsen. Voor een aantal leerlingen heeft het na hun middelbare schoolperiode nog een enorme impact gehad op een politieke carrière. Ruim 20 jaar (1989-2009) was Alex één van de drijvende krachten achter dit imposante project met zelfs Europese uitstraling.

Desgevraagd geeft Alex aan heel veel energie gehaald te hebben uit zijn contacten met het Onderwijs Ondersteunende personeel. Hij noemt met name de onlangs overleden Enrico van Rooy en Jan van Cromvoirt, stille krachten op de achtergrond met een enorme uitstraling. Alex aarzelde niet om zelf ook de handen uit de mouwen te steken. En last but not least: zijn vriendelijke contacten met de dames van de administratie. Een rustpunt binnen de school. Hij memoreert ten slotte nadrukkelijk ook nog zijn intensieve en oprechte samenwerking in de kleine directie, met aanvankelijk Ans Buys en later Toine Veuger en Theo van ’t Klooster

In 2013 kreeg Alex Peters een ongelooflijk hartelijk afscheid, met als absoluut hoogtepunt zijn vertrek in een witte limousine. Iets wat absoluut niet bij hem paste.

Wij vertrekken ook, niet in een witte limousine, maar in een veel kleinere witte kever. Wij raakten niet uitgepraat, en danken Alex voor zijn bereidwilligheid voor dit gesprek. En buiten is het nog steeds heerlijk zomers weer.

Ans Buys en René Kok

@Nieuwsbrief 2, juni 2026